🔴 Το 2013 ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήριζε συγκεκριμένα την ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ «προμελετημένο έγκλημα» και μιλούσε για «σχέδιο εκποίησης σημαντικού πλούτου της χώρας».

Τέσσερα χρόνια αργότερα, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ολοκληρώθηκε η πώληση του 100% της ΤΡΑΙΝΟΣΕ στους ιταλικούς σιδηροδρόμους Ferrovie dello Stato, έναντι 45 εκατ. ευρώ.

Τον ρώτησα λοιπόν κάτι πολύ συγκεκριμένο.

Μετά τα Τέμπη και μετά τις νέες αποκαλύψεις για την ασφάλεια των τρένων, θεωρεί ότι η ιδιωτικοποίηση που έκανε η κυβέρνησή του πέτυχε ή απέτυχε;

Και σήμερα, που δεν υπάρχει μνημόνιο που να επιβάλλει την πώληση, θεωρεί ότι οι σιδηροδρομικές υπηρεσίες πρέπει να επιστρέψουν στο Δημόσιο ή να παραμείνουν ιδιωτικές;

Ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε την ερώτηση «πολύ ενδιαφέρουσα», αλλά επέλεξε να απαντήσει πρώτα σε κάτι που δεν τον ρώτησα.

Είπε ότι θα ήταν «μια πολύ εύκολη μετατόπιση της ευθύνης από την κυβέρνηση στην ιδιωτική εταιρεία» και πρόσθεσε:

«Όσο και αν αυτό ακούγεται αριστερή τοποθέτηση, στη βάση της είναι μια τοποθέτηση η οποία από τα αριστερά βγάζει φλας δεξιά και βγάζει λάδι την κυβέρνηση».

Είπε ακόμη ότι «τα δίκτυα πρέπει να είναι σε δημόσιο έλεγχο», αν και συμπλήρωσε ότι «η διαχείριση των δικτύων μπορεί να δίνεται και σε ιδιώτες».

Και έκλεισε λέγοντας ότι η ασφάλεια των σιδηροδρόμων πρέπει να αποτελέσει απόλυτη προτεραιότητα, «όχι απλά ως δέσμευση, αλλά και ως όρκο».

Να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν κάτι.

Έχω ρωτήσει ξανά και ξανά για τις ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης στα Τέμπη. Για την τηλεδιοίκηση, τη σηματοδότηση, τα συστήματα ασφαλείας, τις παραλείψεις του Δημοσίου. Έχω τοποθετηθεί δημόσια αμέτρητες φορές για τις πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Οπότε το να παρουσιάζεται μια ερώτηση για τις ευθύνες της Hellenic Train και για την ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ περίπου σαν προσπάθεια να «βγει λάδι η κυβέρνηση» δεν στέκει.

Δεν ρώτησα ποιος έχει τη μοναδική ευθύνη για τα Τέμπη.

Ρώτησα έναν πρώην πρωθυπουργό να αξιολογήσει μια πολύ συγκεκριμένη πολιτική απόφαση της δικής του κυβέρνησης.

Και υπάρχει λόγος που το ερώτημα δεν μπορεί να εξαφανιστεί.

Η Hellenic Train δεν είχε την ευθύνη της τηλεδιοίκησης ή της σιδηροδρομικής υποδομής. Είχε όμως δικές της κρίσιμες ευθύνες ασφάλειας.

Η Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων της επέβαλε το 2026 πρόστιμα 120.000 ευρώ για παραβάσεις στη συντήρηση του τροχαίου υλικού, στην πιστοποίηση και ιχνηλασιμότητα των υλικών των καθισμάτων και στην εποπτεία εργασιών που είχαν ανατεθεί σε εξωτερικούς συνεργάτες.

Ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ διαπίστωσε ότι δείγματα καθισμάτων του μοιραίου IC62 δεν κάλυπταν τις απαιτήσεις του σύγχρονου προτύπου πυραντοχής. Στο ίδιο πόρισμα καταγράφεται ότι πέντε θύματα είχαν επιζήσει από τις αρχικές συγκρούσεις αλλά δεν μπόρεσαν να διαφύγουν ενώ εξαπλωνόταν η φωτιά, ενώ υπάρχουν ενδείξεις και για επιπλέον θύματα που ενδεχομένως βρίσκονταν ακόμη στη ζωή.

Και δεν είναι μόνο τα καθίσματα.

Ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ κατέγραψε ότι η Hellenic Train δεν μπόρεσε να αποδείξει ότι παρείχε συνεχή εκπαίδευση στους μηχανοδηγούς της για κρίσιμες επικοινωνίες ασφαλείας και ότι δεν υπήρχε συστηματική διαδικασία παρακολούθησης της απόδοσής τους σε κρίσιμες για την ασφάλεια δραστηριότητες.

Την ίδια ώρα, η περιβόητη σύμβαση 717 για σηματοδότηση και τηλεδιοίκηση δεν ήταν απλώς μια ιστορία «του Δημοσίου». Ανάδοχος ήταν η ιδιωτική κοινοπραξία ΤΟΜΗ–Alstom και τα επίσημα πορίσματα καταγράφουν παραλείψεις και καθυστερήσεις τόσο από την ΕΡΓΟΣΕ και τον ΟΣΕ όσο και από τον ανάδοχο.

Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα ενός σιδηρόδρομου που σαλαμοποιήθηκε: άλλος έχει την υποδομή, άλλος τα έργα, άλλος το τροχαίο υλικό, άλλος εκτελεί τα δρομολόγια και γύρω τους υπάρχουν ιδιώτες εργολάβοι και υπεργολάβοι.

Οι κυβερνητικές ευθύνες δεν εξαφανίζονται επειδή υπάρχουν ευθύνες ιδιωτών.

Αλλά ούτε οι ευθύνες των ιδιωτών εξαφανίζονται επειδή υπάρχουν κυβερνητικές ευθύνες.

Στο τέλος λοιπόν επανήλθα:

«Δεν απαντήσατε στο αν η ιδιωτικοποίηση πέτυχε ή απέτυχε».

Απάντηση δεν πήραμε.